1 marca 2018 roku: Dzień Żołnierzy Wyklętych, Niezłomnych

Zygmunt Wyżykowski 1905-1977

Żołnierz Wyklęty, Niezłomny. Twórca harcerstwa i skautingu po 1918 roku.

Do 1939 roku oficer kontrwywiadu , oddz. II. Po 1939 r. referat policyjny w wydziale bezpieczeństwa i kontrwywiadu Oddziału II KG AK, KEDYW AK – LIKWIDACJA, EGZEKUCJA.

Rok 1954 – złożenie broni.

Józef Wyżykowski 1902 – 1990

brat Zygmunta, działacz harcerski, żołnierz wojny 1920, żołnierz Armii Krajowej, Szarych Szeregów, konspiracyjny komendant Hufca Częstochowa, pseudonim “Ziuta”, Szwadrony Bojowe i Szwadrony Śmierci Szarych Szeregów Polska

 

 

Regina Baranowska z domu Wyżykowska, córka Zygmunta 1934-2005

 

 

 

 

 

Janusz Baranowski

syn Reginy

W tle pomnik Marszałka Piłsudskiego.Od 80 lat zbierałem z rzemieślnikami Częstochowy pieniądze na budowę. Represje komunistyczne. Lata 90 te sprzeciw komunistów i kościoła. Propozycja lokalizacji “Parkitka” koło szpitala i z boku “Delicji”. Przeforsowałem lokalizację Biegańskiego przed oknami mojego Taty. Pomnik odsłaniali komuchy razem z bisk. Nowakiem.

W miejscu gdzie w obrazie “muralu” znajduje się litera “U” było mieszkanie Zygmunta Wyżykowskiego gdzie odszedł na Ostatnią Wartę. “Mural” oddaje grozę w postaci Żołnierza Wyklętego i Niezłomnego.

 

 

 

BÓG, HONOR, OJCZYZNA

Tego dnia w masmediach wypowiadają się wszyscy od Prezydenta, Premiera, Ministrów, Profesorów, Historyków, Dziennikarzy. Wszyscy mówią o Żołnierzach Wyklętych. Cały dzień przed telewizorami, radiami oglądam przepiękne wiece z udziałem Żołnierzy, Harcerzy, Kombatantów i Młodzieży, w najzacniejszych, reprezentacyjnych miejscach Mojej Ukochanej Wolnej Polski.

Wszyscy występujący z podziwem i zachwytem ponurym zaznaczają, że po 1945 roku w czynnej walce konspiracyjnej pozostało około 170 tysięcy Żołnierzy Wyklętych, Niezłomnych. To tylko garstka najbardziej Niezłomnych i przez to Wyklętych przez komunistycznych okupantów, konfidentów i siepaczy.

Dnia 1 marca 2018 roku w Dzień Żołnierzy Wyklętych, Niezłomnych jest tęgi mróz, około -15 ºC i złowieszczy wiatr od wschodu, nazwany przez synoptyków „Bestia ze Wschodu”. Prezydent i Premier Polski po całym dniu wystąpień na mrozie, bez czapki, ledwie mogą mówić, ale po raz kolejny składają hołd słowny i czynny tej garstce Niezłomnych i Wyklętych, dzięki którym dziś jesteśmy Wolni i Swobodni, i nie jesteśmy torturowani, gnębieni, zabijani i zakopywani na wysypisku śmieci.

Ten mróz -15 ºC i całodzienne obchody jakże uciążliwe dla czynów i zdrowia w czasie obchodów…

I tu refleksja moja osobista, związana z mrozem i walką wyzwoleńczą. Mój pradziadek Wyżykowski, powstaniec styczniowy 1886 roku walczył w mrozie styczniowym, a później zamarzniętymi strumieniami uciekał przed Kozakami Carskiej Rosji. Za udział stracił cały majątek, całej rodziny i przodków.

Mój dziadek Wyżykowski po 1945 roku ukrywał się i walczył na wyspie Uznam pod przykryciem „Leśniczy”. Dekonspiracja. Ukrycie Szklarska Poręba, Kowary pod przykryciem „Geodeta”. Dekonspiracja. Ukrycie Siedlec Duży, Mały, Mstów. Jura Krakowsko-Częstochowska. Kryjówki to grobowce i jaskinie. Narzędziami złoto i kamienie szlachetne dla szmalcowników i okolicznej ludności za milczenie. I mróz każdego dnia w zimę do -35 ºC do spania w grobowcu i jaskini. Ogień można było rozpalić tylko głęboko nocą. Od 1945 roku moja babcia Emilia i jej dzieci są inwigilowane, nękane, przesłuchiwane, torturowane. Komunistyczni oprawcy chcą dopaść Zygmunta Wyżykowskiego. Moja mama Regina Wyżykowska, drobna nastolatka zniszczona okupacją jest przesłuchiwana, torturowana wielokrotnie – łamano na jej głowie i ciele dębowe krzesła. Nie zdradziła ojca. Po moim urodzeniu zapadła na ciężką chorobę psychiczną i tak zmarła chora. Kiedy ja w roku 1968 osiągnąłem 13 lat z wagą wyścigowego koguta 40 kg zostałem porwany przez milicję i byłem torturowany przez kilka dni. Była zima, śniegi i -30 ºC temperatury. Rodzice poszukiwali mnie, a mama była osobiście u komendanta milicji Jaworskiego, sąsiada z bloku. Odpowiadał, że nic nie wie, i że uciekłem z domu „na włóczęgę”. W tym czasie milicjanci-funkcjonariusze polewali wodą na mnie i kazali stać na jednej nodze, i jeśli noga opadła bili drewnianym kijem, kobieta Kalus z upodobaniem strzygła mnie co dzień wbijając mi nożyczki w skórę głowy. Miałem długie czarne, gęste włosy do ramion. Krew zalewała mi oczy. Działo się to na parterze komendy na ulicy Starucha naprzeciw parków i kortów. Był mróz -30 ºC, otwarte okna, polewanie wodom, tortury. Nie wiedziałem o co chodzi. Na noc przywiązali mnie gołego do łóżka pasami i otwarli nad moja głową trzy okna od strony parków.

Rano, kiedy ocknąłem się, myślałem, że umarłem, gdyż nie mogłem otworzyć ust i mówić, i nie mogłem otworzyć oczu. Cieszyłem się, że umarłem!!

Ale okazało się, że nie do końca to już był koniec.

Przez noc śnieg, przez otwarte okna zasypał mnie do połowy, i zamarzałem. Byłem przywiązany pasami. Rozruszali mnie pałkami – kobieta Kalus i mężczyzna Morawski – milicjanci. Majaczyłem. Okna były otwarte.

W środku był piec kaflowy, zimny. Miałem wysoką gorączkę i zapalenie płuc. Wydawało mi się, że jest napalone i przytulałem się do zamrożonego pieca, myśląc, że jest ciepło. Straciłem przytomność po raz kolejny. Milicjanci Kalus i Morawski z lekarzem stwierdzili zgon Janusza Baranowskiego, lat 13, waga 40 kg. Skontaktowali się z moją mamą i babcią Emilią i kazali odebrać znalezione „gdzieś” zwłoki.

Nie dano żadnego transportu. Ludzie bali się zabrać trupa z komendy samochodem, taczką lub taksówką. Mama z babcią w końcu zaniosły moje zwłoki z komendy na ulicy Starucha do placu Biegańskiego, czyli około 1 kilometra przez III Aleję Najświętszej Marii Panny.

Przyjechał ojciec mój, lekarz Tadeusz Baranowski, wraz z kolegą lekarzem Barańskim i w domu potwierdzili brak funkcji życiowych jedynego dziecka.

Położyli mnie na łóżko na tak zwane „mary” i szykowali pogrzeb. W nocy odzyskałem przytomność i poprosiłem o coś do picia…

Minęło kilka lat i w roku 1998 wieziony zimnym radiowozem, z dziurawymi drzwiami z Częstochowy do Wrocławia, przywiązany kajdankami do sufitu radiowozu spędziłem 8 godzin w podróży z przerżniętymi nadgarstkami. Było -20 ºC. Kiedy przywieziono mnie na rozkaz komendanta, generała Policji Kluka do Wrocławia do więzienia to tamtejsi strażnicy nie chcieli mnie przyjąć „bez papierów”.

To na rozkaz generała Kluka – będą awanse! Strażnicy wrocławscy pytali ich o co w tym chodzi? Moi kierowcy odpowiedzieli, że to „tourne więzienne” od Kluka dla Baranowskiego.

W więzieniu tym, znajduje się drugie więzienie, a w nim szpital dla „psychicznie chorych”. Czyli trzy w jednym. Szpiegowie i więźniowie nazywali to „rozkminką rozkminki”.

Tu odebrano mi na wstępie prawa obywatelskie, a następnie torturowano na mrozie przez wiele tygodni pokazując wciąż zdjęcia Prezydenta Kwaśniewskiego i pytając czy go znam. Prawa obywatelskie odebrano mi po to, aby można było mnie bezkarnie zabić. Przeżyłem. Uratował mnie szef więziennictwa Moczydłowski na polecenie poleconych i aniołów.

W mrozie ukrywał się mój prapradziadek Wyżykowski, powstaniec Styczniowy i nie odkryty.

W mrozie ukrywał się mój dziadek Wyżykowski w grobach i nie odkryty.

W mrozie torturowany i ukrywany byłem ja i nie odkryty.

Sam się zgłosiłem na policję kiedy wygrałem z Kwaśniewskim, Wałęsą, Tuskiem, Schetyną, Halickim, Lesiakiem, Klukiem, Mielczanowskim, Kernem, Glempem. Te nazwiska to między innymi niedobitki mojego dziadka Zygmunta Wyżykowskiego, Żołnierza Wyklętego, Niezłomnego.

Dnia 1 marca 2018 r. w masmediach słuchałem podobnych życiorysów kilka, i to nie były moje wspomnienia, a jednak jakby moje.

Jest nas tak niewielu! Nie bierzemy się znikąd. Walczymy od pokoleń, od powstania, do powstania. Niszczą nam dorobek życia, zabijają rodziny, a my jak feniks powstajemy z popiołów, powstajemy do Apelu, dla Ukochanej Ojczyzny Polski Nareszcie Wolnej od bolszewi.

Jeszcze Polska nie zginęła, puki my żyjemy…

To dla Ciebie Mamo i dla Dziadków…

Janusz Baranowski – Tatar Polski, twórca Solidarności, potomek Powstańców Styczniowych, Legionistów, Generałów, Harcerzy, Szarych Szeregów, Żołnierzy Wyklętych

PS.

Czytelniku, Przechodniu, pomyślmy co w „tych moich datach, i moich bliskich” co Wy i Wasi bliscy czyniliście…?

I pamiętajmy, że „będą spisane słowa i czyny”…